U bankama i drugim finansijskim institucijama u Nemačkoj na takozvanim „zaboravljenim računima“ navodno se nalazi neaktivnih više od četiri milijarde eura. Naslednici često ne znaju da takvi računi postoje, a ne postoji ni centralni registar, piše Dojče vele.

O ovome je još 2021. godine izvestilo Savezno ministarstvo za istraživanje, tehnologiju i svemir, a postoji mogućnost da je u pitanju još veći iznos, budući da neke druge procene pominju čak i do devet milijardi eura. Same banke do sada još uvek nisu objavile nikakve podatke.

U slučaju smrti, članovi porodice i naslednici često ne mogu lako da pronađu takve račune, pogotovo ako ih je više, a posebno ih je teško otkriti u slučaju internet-bankarstva, gde ne postoje pisani dokumenti i štampani izvodi, jer se informacije čuvaju u imejl-računima ili kompjuterima. Netipičnu imovinu, kao što su kriptovalute ili NFT-ovi, još je teže pratiti.

U Nemačkoj ne postoji definicija za takve račune. Napušteni, zaboravljeni ili neaktivni računi najčešće su bankarski depoziti ili vrednosni papiri, poput deonica i obveznica, koji mogu godinama da ostanu neaktivni. Budući da ne postoji pravna regulativa, postupanje sa takvim računima je u velikoj meri prepušteno bankama. Većina njih smatra račun neaktivnim ako je vlasnik preminuo i nije moguće utvrditi naslednike, ako godinama nema kontakta sa vlasnikom, ako se poštanske pošiljke se vraćaju, a kontaktni podaci zastare.

U Nemačkoj neaktivni računi ne prelaze u vlasništvo banaka, niti se prenose na državu. Banke su obavezne da takve račune vode na neodređeno vreme jer vlasnička prava ne zastarevaju. Nemačka država sredstva sa takvih računa može da potražuje samo ukoliko se, prema naslednom pravu, ona utvrdi kao naslednik.

Beatris Ajzenšmit, članica uprave Udruženja nemačkih istražitelja nasledstva (VDEE), kaže da bi najvažnija mera bila uspostavljanje centralnog registra neaktivnih računa, koji bi mogao da pomogne u utvrđivanju da li je neka osoba negde imala račune. Ona objašnjava da upiti sada moraju da se šalju različitim udruženjima banaka, što je skupo i oduzima puno vremena, a za naslednike često komplikovano, jer nekad ne znaju da li uopšte postoji imovina, pa mnogi odustaju od slanja takvih upita.

Pre oko jedne decenije tadašnji ministar finansija Severne Rajne-Vestfalije, Norbert Valter-Borjans, je procenio da se na neaktivnim računima u Nemačkoj nalazi oko dve milijarde eura i pozvao na stvaranje nacionalnog registra neaktivne imovine. Od tada je bilo više pokušaja, a sadašnja vlada je predstavila nacrt zakona koji predviđa stvaranje centralnog, javno dostupnog internet-registra sa odgovarajućim informacijama za naslednike. Međutim, zakon do sada nije usvojen, pa i dalje ostaje nejasno šta će biti sa tolikim novcem.

U Velikoj Britaniji se neaktivni računi obično posle 15 godina prenose u takozvani Reclaim Fund koji služi za podršku socijalnim i ekološkim projektima, a mogući naslednici imaju neograničeno pravo da zatraže povrat novca. U Irskoj se nakon sličnog perioda novac prenosi državi, uz obavezu da se ta informacija objavi u dvema nacionalnim novinama, ona ga koristi za socijalne projekte, a za naslednike ne postoji rok za povrat novca, uključujući i kamate.

U SAD se postupanje razlikuje zavisno od saveznih država i takvi računi se u većini slučajeva smatraju zaboravljenim nakon tri do pet godina neaktivnosti. Banka je dužna da kontaktira vlasnika, a ako ga ne pronađe, država u kojoj je bila njegova poslednja adresa preuzima račun. Račun se zatim vodi u kancelariji za „nepreuzetu imovinu“, a ponekad se objavljuju i obaveštenja. U većini slučajeva vlasnici mogu neograničeno da zatraže povrat imovine.

Sa druge strane, u Francuskoj su banke obavezne da kontaktiraju vlasnike računa, a nakon deset godina neaktivnosti, računi i polise životnog osiguranja se prenose na javnu finansijsku instituciju Caisse des Dépôts (CDC). Vlada stavlja na raspolaganje bazu podataka o računima, ali aktivno ne traži vlasnike. Nakon još 20 godina, sredstva prelaze u vlasništvo francuske države i više ne mogu da se potražuju.

Švajcarska od svojih banaka očekuje da čuvaju imovinu i nastave da upravljaju neaktivnim računima u najboljem interesu klijenata, a za takve račune postoji centralna baza podataka. Nakon 60 godina bez kontakta, objavljuju se informacije o računima, naslednici imaju godinu dana da podnesu zahtev, a zatim njihova prava prestaju, račun se zatvara i prenosi na državu, uključujući i sadržaj sefova.

Slične vesti:

Nova granica za podizanje gotovine u Nemačkoj Bosna i Srbija u vrhu liste zemalja čije diplome priznaje Nemačka U Nemačkoj e-automobili postali traženiji od benzinaca U Nemačkoj pala inflacija na 2% međugodišnje Na srpskim psima pseća mafija u Nemačkoj zarađuje milijarde